Μερικές φορές ο χώρος για τους τένοντες του μυοτενόντιου πετάλου του ώμου και για  τον θύλακο κάτω από την οροφή του ώμου γίνεται στενός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη πρόσκρουση των τενόντων στην οστική οροφή του ώμου και φλεγμονή της περιοχής με εντονότατους πόνους. Πολλές φορές η συνεχής πρόσκρουση η ένα τραυματισμός μπορεί να καταλήξει σε μερική η ολική ρήξη των τενόντων.

Τι είναι το σύνδρομο πρόσκρουσης;

Το σύνδρομο πρόσκρουσης είναι μία επώδυνη στένωση της περιοχής ανάμεσα της οροφής του ώμου και της κεφαλής του βραχιονίου. Χαρακτηριστικά πάσχουν ο θύλακος της περιοχής και ένας από τους τένοντες του μυοτενόντιου πετάλου του ώμου. Αυτοί οι τένοντες επιτελούν διάφορες δουλειές. Από τη μία δίνουνε το μεγάλο εύρος κίνησης των άνω άκρων, από την άλλη επικεντρώνουνε τη κεφαλή του βραχιονίου στην ωμογλήνη, δηλαδή στην άρθρωση. Εάν διαταράσσεται αυτό το ισοζύγιο των κινήσεων στον ώμο από φθορά, φλεγμονή ή ρήξεις τενόντων τότε η σφαιρική κεφαλή του βραχιόνιου πιέζεται στην οροφή του ώμου. Εκτός αυτού μπορεί να υπάρχει και οστική στένωση στη περιοχή όπου περνάνε οι τένοντες. Οι ακόλουθοι ερεθισμοί ή βλάβες ονομάζονται «σύνδρομο πρόσκρουσης». Η στένωση στον ώμο είναι πολύ επώδυνη. Οι πόνοι αντανακλούν συχνά στον βραχίονα. Εκεί βρίσκεται ο δελτοειδής μυς, ο οποίος πρέπει τώρα εν μέρει να κάνει την δουλειά των τενόντων με τη βλάβη. Συχνά σκληραίνει αυτός ο μυς και είναι διογκωμένος  από την υπερκόπωση.

Διάγνωση...

Αρχικά ο Ορθοπαιδικός αποκτά μια πρώτη εικόνα της πάθησης και της αιτίας από το ιστορικό του προβλήματος, τη ψηλάφηση και κλινική εξέταση του ώμου. Με τον υπέρηχο μπορούν να εξεταστούν οι τένοντες του μυοτενόντιου πετάλου και της μακράς κεφαλής του δικεφάλου όπως και ο θύλακας κάτω από την οροφή του ώμου. Έτσι μπορούν να φανούν ρήξεις στους τένοντες ή υγρό στον ορογόνο θύλακο.  Ακτινογραφίες δείχνουνε οστικές αλλοιώσεις του ώμου – ο ιατρός βλέπει, εάν υπάρχει οστεοαρθρίτιδα. Μερικές φορές χρειάζεται και μαγνητική τομογραφία για πιο καθαρή απεικόνιση των βλαβών. Ο ιατρός μπορεί για διαγνωστικούς λόγους να κάνει ενέσεις με τοπικό αναισθητικό – κάτω από την οροφή του ώμου, στον τένοντα της μακράς κεφαλής του δικεφάλου ή στην ακρωμιοκλειδική άρθρωση- έτσι μπορεί να διευκρινίσει που βρίσκεται το κυρίως κλινικό πρόβλημα.

Επιτέλους βελτίωση (θεραπεία)...

Ο αρχικός στόχος της θεραπείας είναι η βελτίωση του εντονότατου πόνου. Ξεκινάμε με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη φάρμακα, και ενίοτε με ενέσεις κάτω από την οροφή του ώμου. Συμπληρωματικά κάνουμε φυσικοθεραπείες και κινησιοθεραπείες. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να ερευνάτε η ακριβής αιτία των πόνων.  Η αγωγή μπορεί να περιλαμβάνει ενέσεις κορτιζόνης στη περιοχή του θυλάκου. Είναι πολύ αποδοτικές, αλλά πρέπει να γίνονται όμως σε αποστάσεις τουλάχιστον εβδομάδων και όχι πιο συχνά από τρεις φορές. Αλλιώς η κορτιζόνη μπορεί να βλάπτει τους τένοντες. Άλλες μέθοδοι φυσιοθεραπευτικής θεραπείας είναι καταπραϋντικές ηλεκτροθεραπείες ( TENS ), διαθερμίες , ιοντοφορέσεις ( τα φάρμακα των αλοιφών μεταφέρονται μέσω υπέρηχου σε πιο βαθιά στρώματα των ιστών) και υπέρηχα. Εάν ένα οστεόφυτο στενεύει τον υπακρωμιακό χώρο, έχουμε μια ρήξη τένοντος η εάν υπάρχει μεγάλη απασβέστωση ενός τένοντος κατά κανόνα μόνο το χειρουργείο είναι αποτελεσματικό.

Η minimal - invasive « ελάχιστα επεμβατική» εγχείρηση...

Οι χειρουργικές τεχνικές στον ώμο έχουν βελτιωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Πλέον γίνονται επεμβάσεις από τη «κλειδαρότρυπα» - οι λεγόμενες  αρθροσκοπήσεις. Σπάνια χρειάζονται  πια μεγάλες τομές. Στην επέμβαση ελέγχεται η άρθρωση με ένα αρθροσκόπιο (που είναι ένας μεταλλικός σωλήνας με μία κάμερα- από τη μέσα πλευρά). Εάν ο ιατρός βλέπει ότι έχει δημιουργηθεί ένα οστικό εξόγκωμα στην οροφή του ώμου, θα το αφαιρέσει με μία μικρή φρέζα ( όπως ο οδοντίατρος) από μια άλλη οπή και θα λειάνει το κόκαλο για να υπάρχει αρκετός χώρος για τους τένοντες να περνάνε  (ακρωμιοπλαστικη) Ο θύλακος που είναι πεπαχυσμένος  από τη χρόνια φλεγμονή κατά κανόνα αφαιρείται (θυλακεκτομη). Εάν ανακαλύπτεται στην αρθροσκόπηση μία απασβέστωση, αυτή αφαιρείτε. Σε περίπτωση  ρήξη ενός τένοντα αυτή αποκαταστάται  με συρραφή  με η χωρίς βοηθητικά έμφυτα  όπως είναι τα  αγγυροραματα «άγκυρες» στο ίδιο χειρουργείο. Αυτές οι χειρουργικές πράξεις αποτελούν θεραπεία της βλάβης αλλά και πρόληψη να μην επεκταθούν η βλάβες όποτε πλέον η αποκατάσταση και η θεραπεία τους γίνετε  με τον καιρό πιο δύσκολη.

Πίσω στη καθημερινή ζωή...

Είτε με συντηρητική είτε με χειρουργική θεραπεία ο ασθενής πρέπει να οπλιστεί με υπομονή σε αυτές της παθήσεις. Κατά κανόνα πρέπει να υπολογιστεί o χρόνος θεραπείας και αποκατάστασης από δυο έως έξι μήνες ανάλογα με την βαρύτητα των βλαβών.